تشنه
چه غم انگیز است وقتی که چشمه ای سرد وزلال در برابرت می جوشد و می خواند و می نالد ، تو تشنه ی آتش باشی و نه آب.
وچشمه که خشکید ، و چشمه که از آن آتش که تو تشنه ی آن بودی ، بخار شد و به هوا رفت و آتش کویر را تافت و در خود گداخت و از زمین آتش رویید و از آسمان آتش بارید ، تو تشنه ی آب گردی و نه آتش!!!
دکتر علی شریعتی.
+ نوشته شده در شنبه دهم اردیبهشت ۱۳۹۰ ساعت 8:53 توسط من
|